Zijn kritiek, en dan vooral op het sociaal-economische luik, was nochtans rekenkundig onderbouwd.

'De ruime aandacht voor het sociaal-economische is een voorwendsel, een verkoopargument. Het echte probleem bij de Vlaams-nationalisten is het communautaire. Na een jaar onderhandelen is het voor hen zeer moeilijk geworden nog een akkoord te sluiten met wat op tafel ligt. Kijk ook naar wie De Wever begeleidde tijdens de persconferentie donderdag. Ben Weyts, Jan Jambon, Liesbeth Homans en Danny Pieters. De N-VA heeft duidelijk gekozen voor haar harde, radicale Vlaamse achterban. De staatshervorming die op tafel ligt, is voor veel gematigde Vlamingen een basis om te praten, maar niet voor de radicalen.'

Bent u niet verplicht om dat te zeggen? De N-VA is tegenwoordig liberaler dan de liberalen in Vlaanderen.

'Open Vld formuleerde evengoed fundamentele bezwaren. Op het vlak van besparingen gaat de tekst totaal de verkeerde kant uit. Het voorgestelde activeringsbeleid is onvoldoende. En de belastingvoorstellen zijn er totaal over. Maar ik ben bereid de confrontatie aan te gaan, om tot een akkoord te komen. Moed tonen is aan de onderhandelingstafel verschijnen.'

Nogmaals: u voelt zich niet bedreigd in uw liberale kern?

'Helemaal niet. Wie neen zegt tegen onderhandelingen, zegt ook neen tegen hervormingen. De N-VA heeft de verkiezingen op indrukwekkende wijze gewonnen. Maar wat heeft ze gedaan met haar zetels? Is Brussel-Halle-Vilvoorde gesplitst? Werken we langer? Is er een economisch herstelplan goedgekeurd? Is de staat afgeslankt? Eén jaar later is er van al die beloften niets gerealiseerd.'

'Als de Vlaams-nationalisten ons al voorbijsteken is het langs links. Kijk naar wat ze in de Vlaamse regering doen. De helft van de besparingen daar zijn belastingverhogingen. En dan nog op de kap van de werkende Vlaming. Een gezin tweeverdieners betaalt vandaag tot zeshonderd euro belastingen meer.'

Maar wat nu? Wat na dat keiharde neen van De Wever?

'De nota is een sociaal-economische openingszet van de PS. Het is een uitnodiging om de koppen bij elkaar te steken, om te onderhandelen. Dus moeten we dat doen met de partijen die wel willen onderhandelen. En waar we dan uitkomen, dat zien we wel. Maar de N-VA heeft de opening met de grond gelijk gemaakt.'

'Wat mij betreft, geldt die uitnodiging nog altijd. Een akkoord komt er alleen via onderhandelingen. Tovertrucs zijn er niet. Er is een tekst. Er is een formateur die zich gedraagt als een kandidaat-premier en er zijn partijen die willen onderhandelen. Alle elementen zijn er dus. Ik zie niet in waarom we zouden wachten. De vruchten hangen te rijpen aan de boom. Wie wil, kan ze plukken. Tenminste wie de moeite doet om in de boom te klimmen.'

Dat betekent een overmacht van links aan de onderhandelingstafel. Niet bepaald comfortabel voor een economisch rechtse partij.

'Kijk. Ik wil mijn ideeën realiseren. Op het einde van de rit zal ik afwegen of het voldoende is. Maar dat betekent in de eerste plaats springen.'

Niet bang voor een salto mortales?

'Als een tekst de verkeerde richting uitgaat, zijn er twee mogelijkheden. Of je gaat als politicus aan de zijkant staan, weliswaar met het gevaar dat de inhoud ervan uitgevoerd raakt. En die houding zou ons electoraat veel pijn doen. Ofwel houd je de pen mee vast en verander je de tekst.'

Begrijpt u de angst van Wouter Beke? Zonder de N-VA is de vermaledijde Olivier Maingain (FDF) heer en meester over de onderhandelingen?

'Wat Olivier Maingain de laatste weken gezegd heeft, is onaanvaardbaar. En toch zie ik in de nota voor de eerste keer zwart op wit een voorstel van een Franstalige voor een werkbare splitsing. Niet willen onderhandelen omdat er iemand aan de tafel er een afwijkende mening op nahoudt, is cynisch. Je mag geen schrik hebben voor de confrontatie. Wie die niet aandurft en daardoor wordt verlamd, hoort niet thuis in de politiek. Zonder durf geraak je hier nooit meer uit.'

Had u dat harde neen zien aankomen?

'Ik had begrepen dat de N-VA aanvankelijk een zware 'ja, maar' zou formuleren. Maar onderweg zijn ze van mening veranderd. Dat is hun keuze, niet de mijne. Het voorbije jaar zijn er veel intentieprocessen gemaakt over de N-VA. Ik heb daar nooit aan deelgenomen. De N-VA vraagt aan de PS om taboes los te laten, maar ik stel in de feiten vast dat ze daar nu zelf niet in slaagt.'